anne-matthijs

Going dutch, how to eat an elephant

Blogs Comments (0)

Going dutch. Veel, heel veel en misschien wel teveel is en wordt er geschreven over het huidig tijdsgewricht waar we ons als samenleving in bevinden. Is het een ongelukkige samenloop van omstandigheden, een falend systeem, hebben we collectief boven ons stand geleefd, of waren het toch enkel de grijpgrage bankiers die willens en wetens de neus achterna liepen onderweg naar de exorbitante bonus aan het einde van het kwartaal? Stuk voor stuk vragen waar lering uit zou moeten worden getrokken om ervoor te zorgen dat toekomstige generaties het een en ander aan ellende bespaard blijft. Voor nu blijft de realiteit dat de ene crisis naadloos aansluit op de volgende, de regering bezuiniging op bezuiniging het land in jaagt, ondernemers niet per definitie worden aangemoedigd en dat met name de retail non-food de afgelopen jaren een structurele omzetdaling heeft ingezet.

Persoonlijk vind ik het eigenlijk niet eens meer zo verschrikkelijk interessant om te weten in welke fase van welke crisis we nu precies zitten. Ik denk namelijk dat het voor mij en mijn generatiegenoten veel relevanter is om te kijken naar hoe we als samenleving de toekomst kunnen inrichten. Een wijs man heeft ooit geschreven dat je een probleem niet kan oplossen in dezelfde context als dat het probleem is gecreëerd. En juist dat rechtvaardigt de kijk op (en soms al het bestaan van) nieuwe business modellen. Hoe gaan we om met het gebruik van bv transport en energie? Hoe richten we de (mantel) zorg in? Hoeveel verzekeringen hebben we eigenlijk nodig? En klop ik over 5 jaar nog bij de bank aan voor een hypotheek?

Een kleine blik op innovatief Nederland ziet dat er inmiddels hubs zijn gecreëerd om het gebruik van een auto te delen. We zien dat er ondernemingen worden opgericht om de traditionele voedselketen wakker te schudden en de boer een fair share te bieden. Dat zelfs scheermesgiganten Wilkinson Sword en Gillette het vuur aan de schenen wordt gelegd gezien het kunstmatig hooghouden van de prijs (hoeveel roterende, moisturising bladen heeft een man nodig??) en dat startende ondernemingen het levenslicht zien door middel van crowdfunding. Maar ook grote partijen zoals bv energieleverancier Eneco voorziet een grotendeels zelfvoorzienende club van huishoudens. Multinationals schrijven marketingcampagnes uit op basis van crowdsourcing en de YouTube sterren van het eerste uur rijden tegenwoordig rond in Lamborghini’s met luipaard print. Met andere woorden: ook in de niet traditionele business modellen en bv de circulaire economie liggen meer dan genoeg mogelijkheden en wellicht de oplossing voor een aantal structurele problemen.

Natuurwetten en het dierenrijk schrijven ons voor dat we alleen moeten pakken wat we nodig hebben en de rest met rust moeten laten. In de biologie zien we dat alles met elkaar in contact staat en de anatomie leert ons dat als een cel onherstelbaar beschadigd of ontregeld raakt, dit kan leiden tot een zeer vervelende ziekte waarvan ik de naam in het midden zal laten. Als we gezamenlijk weten dat grondstoffen eindig zijn en we globaal gezien heel veel meer consumeren dan de aarde kan verdragen, moeten we onszelf dan niet afvragen: waar draait het nu eigenlijk echt om, wat vind ik nu echt belangrijk en hoeveel hebben we echt nodig?

In een structurele waan van permanente behoeftebevrediging zijn we doorgeschoten. Mijn suggestie? Vraag jezelf eens af waar je echt waarde aan hecht en hoeveel je nodig hebt.

Oplossingen voor macro problematiek kunnen beginnen bij micro initiatieven.  “How do you eat an elephant? One bite at a time!!”

Dus JA! Het is zeker van belang hoe je je als individu opstelt en gedraagt. En om bovenstaande suggestie voor jezelf uit te zoeken, kan het zo maar eens van belang zijn om even terug te gaan naar de kern.

En zo reed ik op een regenachtige donderdagavond in de meteorologische zomer richting pittoresk Limmen, NH. Met een tiental dutch collega’s zijn wij de afgelopen periode in staat gesteld om los te komen van de dagelijkse realiteit en onszelf de vraag te stellen waar we ons nu echt mee bezig willen houden.

Resultaat: een groep jonge mensen met hernieuwde energie. Een groep jonge mensen die een goede indruk heeft gekregen waar ze zich nu echt mee bezig willen houden in project, baan en leven. Een groep jonge mensen die met opgeheven hoofd in ieder geval op micro niveau zijn gestart om hun omgeving positief te beïnvloeden. En heeft dit alles morgen globale impact? Nee, dat denk ik niet. Maar gezamenlijk hebben we wel de eerste hap genomen.

Pin It

» Blogs » Going dutch, how to eat...
On 17 juli 2013
By
, , , , , ,

Geef een reactie

« »